019: Powód.

"Jeżeli szukasz osoby, która

zmieni twoje życie

to spójrz w lustro"

   Patrze na biały sufit w moim pokoju. Dopiero co wypuścili mnie ze szpitala, a ja nadal muszę leżeć. Nadal zastanawiam się dlaczego zasłabłam i co oznaczać ma ten sen. Spojrzałam na stojący keyboard w kącie. Kiedyś chodziłam do muzycznej szkoły... Sama nie wiem czemu z tego zrezygnowałam. Może dlatego, że moja choroba wcale mi nie pomagała w graniu. Podeszłam do zakurzonego przedmiotu. Przejechałam ręką po klawiszach by trochę je wyczyścić. Nie pamiętam już jak się dobrze grało, ale znam parę akordów. Biorę urządzenie do ręki i prowadzę na łóżko, podłączam do niego kabel i przymykam oczy. Biorę jakiś notes, który leży na biurku. Rysuje pięciolinie i przykładam palce do urządzenia. Gram parę akordów i powiem nie idzie mi źle, myślałam że będzie gorzej. Dziś piątek więc mogę zaprosić dziewczyny na piżama party. Spojrzałam na sprzęt i lekko się uśmiechnęłam. Położyłam dłoń na akordzie "C" i trzy razy go powtórzyłam w tym momencie to głowy przyszedł mi pomysł napisania jakiejś piosenki. Nigdy nie mówiłam, ale bardzo interesuje się muzyką chodź już kiedyś próbowałam w tym swoich sił musiałam zrezygnować z powodu nie tylko choroby a rodziny. Przycisnęłam po raz kolejny na akord C-dur i potem D-dur oraz parę innych akordów. Do głowy przyszedł mi pierwsze zdanie. Dokładnie zapisałam w notesie Ref: My Stupid heart. Przyłożyłam dłoń do klawiszy i zagrałam pierwszy wers. Po chwili miałam cały refren. 
My stupid heart.
It's always fallin' in love
It's always fallin' apart
It's not too smart
My stupid heart
    Uśmiechnęłam się na wspomnienia z pisania. Podeszłam do wielkiego regału i zaczęłam szukać starego notesu gdzie zapisywałam moje piosenki. Niestety nigdzie nie mogłam go znaleźć. Pisać również mi się odechciało więc położyłam się ponownie na łóżku. Patrzałam w biały sufit jak na zbawienie nic mi nie przychodziło do głowy. Wszyscy w pracy lub w szkole a ja sama znów leże i czuje się całkiem dobrze a każą mi odpoczywać. Już w niedziele wyjeżdżam do USA więc muszę coś wymyślić z kim pojadę. Może Luśka się zgodzi. Piszę SMS'a do dziewczyn o dzisiejszym piżama party i postanawiam wstać z łóżka. Włączyłam telewizor i oglądałam jakąś głupią nowele, do drzwi ktoś zaczął się dobijać. Spojrzałam na zegarek, szczerze mówiąc nikogo się nie spodziewałam. Podeszłam do drzwi i zobaczyłam tam Federego. No tak, umawialiśmy się.
      - Musimy pogadać.- Mówi i wchodzi do środka. No chyba po to tu przyszedł. Chłopak siada na kanapie i sam wyłącza telewizję. Podnoszę jedną brew do góry. Wzięłam głęboki oddech i usiadłam koło kuzyna.
      - Pomyślałeś co na temat Lu?- Pytam od razu, mam nadzieje że pomyślał coś w jej sprawie. Nałożyłam nogę na nogę i spojrzałam na jego twarz. Wyglądał na bardzo zdenerwowanego.
      - Tak, znaczy nie. Nie po to tu przychodzę, chodzi o Leóna.- Nie, nie będę o nim gadać. Przewróciłam oczy. Nie mam ochoty gadać o osobie, która jest podła.- Ostatnio jest bardzo dziwny? Pokłóciliście się czy co?
      - Nie rozumiem czemu przychodzisz z tym do mnie? Ja i León już się nie przyjaźnimy, on sam tego chciał. Nawet nie znam powodu, nie pytaj mnie tylko idź do niego.- Mówię godnie z prawdą, chłopak wygląda na zdziwionego.
      - Jak to, bez powodu? Musi być jakiś powód.- Wzdycham po raz kolejny, czy on nie może zrozumieć, że serio nie znam powodu przez który León chciał bym o nim zapomniała, nie interesuje mnie to nawet.
      - Tak po prostu, nie chce się jakoś w to angażować, nie interesuje mnie. Podjął taką decyzje, nie moja sprawa. A jak z Lu? Myślałeś?- Zmieniam temat, nie chce mieć nic z Verdasem związanego. Jego decyzja nie moja, cóż poradzę.
      - Myślałem i nadal nie wiem.- Przewracam oczami. Czy on kiedyś zrozumie, że kobieta go potrzebuje, jest młoda a on ją jeszcze wystawia.
      - Ona cię bardzo potrzebuje, Fede nie bądź taki. Pogadaj z nią, kochasz ją?- Siadam bardziej naprzeciwko niego, jego twarz jest teraz bardzo smutna.
      - Kocham jak cholera.- Mówi i widać, że jest załamany. Mocno go do siebie przytulam by trochę go pocieszyć. - Boje się, że nie damy rady.- Szepcze mi do ucha. Uśmiecham się.
      - Nie dacie rady? Pomogę wam, ale czyli wy nie dacie rady? Idź do niej proszę.- Odrywam się od chłopaka on tylko przytakuje. Wstaje.
      - Idę już, pomóc ci z Leónem?- Mówi a ja kiwam głową na nie.
      - Poradzę sobie.- Otwieram drzwi i żegnam się pocałunkiem w policzek.
      - Idę do niej, trzymaj kciuki.- Mówi wychodząc. Ściskam kciuki i mu pokazuje on tylko się uśmiecha. Patrzę na dom Verdasa, wygląda w sumie tak jak zawsze lecz w pokoju Leóna pali się światło. Jest środek dnia, pewnie czegoś szuka. Zamykam drzwi, nie powinno mnie nic w sprawie jego obchodzić. Dziś noc będzie nasza! Po chwili słyszę dźwięk SMS'a dochodzący z mojego telefonu. Podbiegam i widzę, że wszystkie trzy się zgadzają i dziś będą u mnie. Uśmiecham się i kładę na kanapę, muszę zapytać się jeszcze Angie. Chodź, na pewno się zgodzi.

      - To powiedź jak tam z Leónem?- Pyta Lu. Patrze na nią trochę zmartwiona. Sama nie wiem co teraz jej powiedzieć, nie moge jej okłamać.

      - Pokłóciliśmy się.- Każdy wzrok przyjaciółek był skierowany na mnie.- No co, koniec naszej znajomości. Nie pykło.- Mówię i biorę łyk szampana, nie jakiego szampana bo dziewczyny zakazały mi pić więc jest to piccolo, nawet nie wiecie jak je kocham. 

      - Jak to nie pykło? Vilu czy my o czymś nie wiemy?- Mówi Fran i łapie za moje dłonie. Uśmiecham się sztucznie, miało być tak fajnie. 

      - Zaczął na mnie krzyczeć, że mam o nim zapomnieć i tak wyszło że w tym momencie nawet nie wiem kto to León Verdas.- Szepcze jego imię i nazwisko. Nie znam. Zapomnę. Nie pamiętam. Już. 

      - Tak bez powodu?- Tym razem odzywa się Cami. Wzruszam ramionami. Nagle wszystkie mocno się do mnie przytulają. 

      - Wiecie co... Pogadajmy o czymś innym.- Zmienia temat Lu.- Dziś był u mnie Fede.- Kładzie się rozmarzona na materacu.- Powiedział, że mnie przeprasza i mocno kocha. A wiecie co jest najlepsze, że ja byłam u lekarza i... W ciąży nie jestem.- Wszystkie pisnęły z podniecenia. 

      - Jak to?- Pytam naglę.

      - Ten test był przeterminowany jak pięć innych rozumiesz? Okazało się, że to tylko pomyłka. Jak ja się cieszę!- Krzyczy na cały dom a my się zaczynamy śmiać. 

      - A Fede wie, że już w niej nie jesteś?- Podnosisz brew.

      - Właśnie chyba nie.- Mówi cicho. Camila uderza ją poduszką w twarz a ona się śmieje.- Ale powiem mu kiedyś.- Znów dostała. I tak zaczął się nasz wieczór babski. 

    Po gorącej czekoladzie i walce na poduszki postanowiłyśmy obejrzeć jakiś romantyczny film. Kiedyś myślałam, że jest to coś cudownego, dziś gdy widzę jak główna bohaterka liże się z chłopakiem chce mi się rzygać. Niestety wszystkie teraz płaczą i gdy będę chciała tylko przełączyć one się wściekną i nie dadzą mi przełączyć. 

      - Muszę wam coś powiedzieć.- Mówię gdy film się w końcu skończył. Wszystkie oczy przyjaciółek skierowały się w moją stronę.- W za dwa dni muszę jechać do USA, nie pojadę tam sama, chce odmówić współpracy z VS, nie kręci mnie to i nawet się nie nadaje, mam złe wspomnienia i nie chce co tydzień wyjeżdżać. Ale teraz musi któraś ze mną pojechać bo... Bo León na pewno nie pojedzie ze mną... A ja..

      - Ja pojadę.- Mówi Lu.- Nie martw się, i nie myślisz że to trochę zły pomysł z tą rezygnacją? To wielka szansa dla ciebie, nie możesz z tego zrezygnować.- Inne dziewczyny przytakują. 

      - Podjęłam już decyzję i nie zamierzam jej zmieniać.- Mówię godnie z prawdą. Nie chce zaczynać czegoś co zaczęłam przez przypadek. Oczywiście ciesze się, że mogę być modelką ale to nie dla mnie. Jestem jeszcze za młoda, muszę się uczyć a po drugie nawet mnie to nie interesuje. Wole robić to co lubię bo kiedyś będę robić to na siłę, a tego nie chce. 

      - Pomyśl o tym jeszcze.- Mówi Fran.- To niezwykła szansa.- Dodaje a inne przyznają jej racje. Ja tylko wzdycham.

      - Dziś napisałam refren do piosenki.- Dziewczyny wyszczerzają oczy, zaczynam się z nich śmiać bo bardzo śmiesznie wyglądają.

      - Od kiedy wróciłaś do muzyki?- Pyta Lu a ja wzruszam ramionami, sama się zdziwiłam że coś takiego właśnie zrobiłam.

      - Jakoś mnie natchnęło.

      - Natychmiast nam pokazuj!- Krzyczy Cami a ja wyciągam Keyboarda spod łóżka, wyciągam też notes w którym zapisałam refren. Zagrałam wstęp i po chwili pokazałam im piosenkę. O mało nie spadły z materaców. Chyba nie jest dobra.

      - Nie podoba się?- Śmieje się a one piszczą.

      - To jest najlepszy refren jaki w życiu słyszałam.- Piszczy Fran.

      - Fran ma racje, to jest wspaniałe.- Mówi Lu. Ja tylko się uśmiecham i patrze w okno, widać dokładnie okno Leóna, w którym jest zapalone światło. Patrze na nie i nie słucham przyjaciółek. Chyba będzie mi go bardzo brakowało niż myślałam. Naglę wszystkie słyszymy dzwonek do drzwi. Wszystkie się na siebie patrzymy co oznacza, że nikt tu nikogo nie zaprasza. Chyba, że Angie zamówiła nam pizze, dziś poszła do koleżanki by nam nie przeszkadzać więc wróci późnym wieczorem. Podchodzę do drzwi i w nich widzę Alexa, to prawda nie widzieliśmy się dwa dni, ale no dlaczego o tej godzinie?
      - Co ty tu robisz?- Mówię cicho.
      - Mogę wejść? Dawno się nie widzieliśmy.- Mówi a ja zaciskam usta w cienką linie. Czuje, na moim ramieniu dłoń przyjaciółki.
      - A co to za kolega?- Mówi mi Fran do ucha.- Wpuść go i tak nie mamy co robić.- Odsuwa mnie a Alex wchodzi do środka. Przymykam oczy, ten wieczór miał być w 100% złożony z dziewczyn, teraz już niestety mamy Alexa.
     - Obraziłaś się na mnie czy co?- Szepcze mi do ucha przyjaciel. Czy to nie dziwnie co on robi w Buenos Aires, podobno jest u cioci.
     - Nie mam nastroju dobra, daj spokój Alex.- Mówię i dosiadamy się do dziewczyn. Znów patrze w okno Leóna, tym razem światło jest zgaszone, chyba poszedł spać. W końcu jest 22. Będzie mi trudno pogodzić się z jego decyzją.
     - Violu, słuchasz nas?- Odrywa mnie głos Fran, przytakuje i dalej patrze w okno. Bardzo za nim tęsknie. 

~~~~~~~~~~~~~~
Jezu czy to nie banalne?
Jakie to straszne, zabijcie ten rozdział plis.
Tak mam wenę to prawda (Rosee piszę już 22 można płakać ze szczęścia, że rozdziały będą jak na razie xd)
V, załamana ale żyje.
Teraz Rosee płacze, jezu kocham was!
Tyle pozytywnych komentarzy tak mnie zmotywowało (Mówiłam już, że jestem na 22 rozdziale? W tydzień 4 rozdziały czy to nie jakieś wow xd)
Okej tyle z notki, bo piszę ją o 6:47, bo całkiem o niej zapomniałam xd
To  chyba na tyle (Dziękuje za komentarze baaardzo mocno!)
Dziś podwyższam stawkę xd

Kocham was, Rosee.

(Proszę skomentuj ten rozdział jak czytasz nawet kropką
to bardzo mnie motywuje oraz uświadamia, że ktoś to czyta)

Kolejny rozdział?

25 komentarzy. (Dacie radę?)

018: Zapomnij o mnie.

"Ciężko się pogodzić,

gdy nie wiemy o

co chodzi"

(Rosee znów przykro,
notka, notka znów jest)

Parę dni później...
    Przechodzę tymi samymi alejkami kierując się do nudnej szkoły. Kto wymyślił to coś? Ludzie nawet nie wiedzą jak szkoła rani i niszczy. Dzieci się boją, płaczą i załamują. Kto to wymyślił? Codziennie gdy tylko przypominam se ile razy poleciałam na dno przez osoby ze szkoły. W sumie było by dobrze gdyby nie ludzie. To oni zawsze wszystko niszczą.
    Wracając do rzeczywistości, listu od Victoria Secret nadal nie dostałam co oznacza, że bay bay Hollywood i wszystkie wybiegi świata. Miałam racje, po prostu się do tego nie nadaje. Ann pewnie skacze z bananem na ustach, że to ona jest aniołkiem. Aj, co ja będę gadać. Trudno nie leżałam im to skończę z tym. Nie zależy mi na tym.
    León dziś zaczyna później więc idę oczywiście sama, Lu przeżywa ciążę, nie wie jak powiedzieć to rodzicom. Sama nie wiem co ja bym w takim momencie robiła. Wracając do Verdasa, ostatnio ciągle nie ma dla mnie czasu. Zaczyna się z kimś spotykać, a ja zaprzyjaźniłam się z Alexem. Mam podejrzenia, że zielonooki chce wrócić do Ann bo coraz częściej się spotykają. Cóż, Alex wcale nie jest taki zły.; o czym myśli V gdy idzie do szkoły.
    Kartkówa z matematyki, oczywiście dla mnie to czarna magia. No ludzie, ratunku. Moje życie robi się znów zwykłą rutyną a człowiek na którym najbardziej mi zależy zaczyna mnie wystawiać. Muszę coś z tym zrobić. Muszę z nim iść na zakupy lub na kawę. Co ja gadam. Tak czy siak będzie zajęty czymś innym powie, że w następnym tygodniu lub, że nie ma ochoty i humoru. Olewa mnie tyle mogę powiedzieć. Co do Ann, suka. Aj, muszę skończyć wchodzę do szkoły.
    Wzrok ludzi mnie przytłacza a szkolne szatniarki patrzą się na mnie jak na jakiegoś upiora. One zawsze tak patrzą. Jakbym popełniła przestępstwo a one były światkiem. Gdy przebrałam już buty kierowałam się do sali. Wszyscy już stali i czekali na panią. Tak, przychodzę ostatnio z dzwonkiem, czasem się spóźniam. Aj komu to szkodzi, tylko mi -2 punktów do zachowania. Ale mi tragedia.
    Dosiadłam się do Lu. Jej oczy były podkrążone a makijaż wyglądał trochę słabo. Strasznie jej współczuje tego co musi przeżywać. Muszę porozmawiać z Fede. Łapie jej zimną rękę i musam moją ciepłą dłonią. Ona się sztucznie uśmiecha i przyciska ją mocniej. Zapowiada się super lekcja hiszpańskiego.

      - Wracasz sama?- Pytam cicho Lu. Jest ostatnio bardzo cicha. Gdy patrzy na mnie smutno mocno ją obejmuje. Słyszę jak cicho szlocha. Mi samej chce się płakać. Dziś umawiam się na kawę nie z Verdasem a z Castillo. Czasem zastanawiam się co to za kuzyn. Trochę; chodź w bardzo małym procencie; go rozumiem, lecz uciekać od problemów nie powinien. Może, ale nie w taki sposób.
      - Wracam z mamą, jadę do lekarza.- Kwituje i odrywa się ode mnie. Wyciera łzy i znów mocno mnie do siebie przytula.- Odprowadzisz mnie?- Pyta a ja przytakuje. Żadna z nas się nie odzywa, idziemy przytulone do siebie do wyjścia aż do parkingu gdzie stoi jej mama. Gdy dziewczyna widzi Fede szybko się wzdryga i widzę, że zaraz zacznie płakać. Ona szybko całuje mój policzek i biegnie do samochodu. Mogę się przekonać, że się rozpłakała. Chłopak był oparty o jedną z kolumn, które podtrzymują wejście do szkoły. Nigdy nie widziałam, żeby Fede palił skręta, tym bardziej używał jakiś używek. Podchodzę do niego szybko i gdy mam ochotę mocno dać mu w twarz ten otwiera usta, żeby coś powiedzieć. Szybko mu przerywam.
      - Co ty robisz?- Wyrywam mu skręta z ręki i zgaszam butem. On tylko się śmieje i nie patrzy w moje oczy. Jest dziwny. Taki suchy i bezwzględny.- Czemu jesteś taki dla mnie i Lu?- Pytam, trudno mogę go zranić.
      - Ty nic nie...
      - Nie rozumiem? Fede opanuj się, dziewczyna przechodzi traumę a ty ją jeszcze bardziej dołujesz. Może do cholery powiesz mi co się z tobą dzieje?! - Krzyczę mu prosto w twarz.
      - Nie dam rady! Violetta ja nie dam rady! Jestem za młody!- Krzyczy i po raz pierwszy przygląda się moim oczom.
      - Za młody na dziecko, ale palić możesz...
      - Nie jesteś też święta, popijasz i nikt się ciebie nie czepia. Violetta ja nie zdołam dobra, to był jeden numerek, tak Luśka mi się podoba, ale ja nie mogę być ojcem. Mam całe życie przed sobą.- Tak zrobiło mi się przykro, ale to co on mówi jest po prostu głupie i suche.
      - Czyli najlepiej jak usunie to dziecko lub najlepiej się podłamie psychicznie i wyskoczy z okna co!?- Wydzieram się a chłopak zaczyna robić się przerażony.- Zrozum, ona cię potrzebuje a ty ją tak po prostu zlewasz. Jesteś w tym momencie chamem i gnojem. Gdybyś ty potrzebował pomocy a osoba, na której ci zależy najbardziej totalnie cię olała było by miło?! No kurwa pomyśl!- Drę się na jego twarz a on spuszcza wzrok. Jest mu wstyd i dobrze.- Pomyśl, przyjdź do mnie jutro to pogadamy. Trzymaj się.- Mówię i odchodzę.
    Przechodzę znów tymi samymi alejkami co rano, znów myślę o zbędnych rzeczach. Tyle się pozmieniało, wszystko się zmienia nie życie to ludzie się zmieniają i wszystko niszczą na swej drodze, zwłaszcza innych ludzi. Martwię się Luśką, martwię się po co pojechała do lekarza. Może jej mama coś podejrzewa, nic mi nie mówi jest cicha. W szkole siedzi w kącie a gdy chce do niej podejść uśmiecha się lekko i dalej jest przytłoczona. Fran i Cami pojechały na wymianę dziś powinny wrócić, zastanawiam się nad piżama party dla nas. W końcu jakaś rozrywka, a dawka alkoholu... Chociaż Lu nie może... Kurcze.
    Wyjmuje kluczę gdy naglę w skrzynce zauważam list. Szybko otwieram ją i gdy tylko widzę napis VS skaczę jak porąbana. Spokojnie, może to tylko powiadomienie, że przepraszamy ale nie dostałaś się. Uspokój się V.
    Z przyjemnością zawiadamiamy Panią Violettę Castillo, że dostała się Pani do Agencji modelek Victoria Secret.(...)
    Podskoczyłam z radości i pobiegłam naprzeciwko do domu Leóna. Mocno zapukałam trzy razy a w drzwiach pojawił się León. Wskoczyłam na niego i mocno go objęłam. Chłopak nie oddał odcisku więc oderwałam się i dziwnie się spojrzałam w zielone oczy które wydawały się strasznie smutne i wściekłe.
      - Violetta, nie przychodź do mnie, nie kontaktuj się ze mną, nie dzwoń i nie pytaj o co chodzi. Zapomnij o mnie. To co było między nami to był błąd. Nie przychodź do mnie, zapomnij. Jesteśmy od tej pory dla siebie nikim. Nie pytaj, idź do domu i zostaw mnie w spokoju. Cześć.- Mówi i zamyka mi drzwi przed nosem. Nie tak nie będzie się ze mną grać! Pukam i dzwonie w drzwi pana Verdasa. On otwiera i dziwnie się patrzy.
      - Wiesz co... Jesteś podłym dupkiem! Jesteś taki jak każdy! Jesteś podły, dlaczego to robisz? Wiedziałam, że kiedyś się zemścisz i będziesz chciał żebym tylko cierpiała....
      - Violetta nie pogarszaj sytuacji! Nie możesz po prostu zapomnieć! Nie mów mi co mam robić, po protu zapomnij. Czy to takie trudne!? - Mówi oschle w moją twarz.
      - Jesteś jebanym dupkiem! Za kogo ty się masz!- On prycha i znów zamyka drzwi. Patrze jeszcze chwilę na konstrukcje, którą zamkną i nie wiem co powiedzieć. Czy on właśnie... Czułam, że robi mi się słabo a drzwi robią się czarne jak cała okolica. Zeszłam z tarasu i powoli szłam do domu nic nie widząc. Położyłam się przed domem; jezu jak to musi głupio wyglądać. I zamknęłam na chwilę oczy. Gdy je otworzyłam wszystko zaczęło nabierać kolorów a ja szybko wleciałam do domu. Nadal nie jestem w stanie zrozumieć o co chodzi... To jakaś nowela czy co? Dlaczego tak z dnia na dzień o nie wiadomo co chce ze mną... skończyć naszą przyjaźń. To prawda było trudno gdyż wcale nie rozmawialiśmy i nasze kontakty się pogarszały a gdy chciałam je polepszyć on wychodzi mi z takim czymś, za kogo on się ma!
    Wchodzę do kuchni i wlewam białego wina Angie do kieliszka. Ostatnio rozstała się z ojcem... Coś tu nie gra... Czy on właśnie ograniczył ze mną kontakt dla tego, że jego ojciec się rozstał z Angie.. Przecież on nie jest taki głupi. Dlaczego... "Zapomnij o mnie" te słowa odpijały mi się przez parę minut w głowie przez co znów zaczęło robić mi się ciemno przed oczami. Kolejny raz, mdleje. Nie proszę... Nie teraz. Słyszę tylko jak kieliszek uderza o ziemie razem ze mną a potem widzę tylko ciemność.

    Przejeżdżam dłonią po kajdankach i cicho jęczę. Do pokoju wlatuje jakaś kobieta. Mruczy coś pod nosem przez co nic nie rozumiem. 
      - Wypuście mnie stąd do cholery jasnej! León! León!- Krzyczy. Poznaje głos kobiety, a bardziej suki. Co tu robi Ann? 
      - Ann?- Wychlapuje.
      - Serio? Z nią! Proszę znaleźć mi chociaż pokój bez nikogo! Proszę plis! Wypuście mnie!- Krzycy i wali w drzwi.
      - Próbowałam, serio nie warto.
      - Nie gadaj małolato. Zaraz przyjdzie Leóś i mnie stąd zabierze, mówiłam ci już? Jesteśmy razem... jejku jaki on słodki!
      - No to super.- Wyjękuje. Oszust i cham. Byłam głupia, myślałam że coś między nami będzie a on tylko się chciał mną zabawić. Jest mi przykro i jestem zła na samą siebie! Jak mogłam się na to wszystko nabrać. Przecież to było widać, widać było! Jestem naiwna. Dobrze, że już umieram. Będzie spokój w końcu. 
    Do pokoju wchodzi dwóch mężczyzn. Jeden trzyma pistolet, poznaje po twarzy, że to Verdas. Drgam on również gdy tylko mnie zobaczył.
      - Wybór należy do ciebie którą uratujesz.- Nie proszę nie. Żartowałam, ja... Nie...
      - León...- Powiedziałam cicho.
      - Przepraszam.- Powiedział i wycelował spluwę na mnie. Przerażona zamknęłam oczy i odpłynęłam w wieczny sen. To koniec.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Część pierwsza notki xd
Witajcie moi drodzy.
Co ja będę zanudzać... Jak już kiedyś mówiłam gdy nie będzie wystarczająca liczba komentarzy rozdziały będą dodawane rzadziej. Nie chodzi tu, że zależy mi na tryliard komentarzy a na waszej opinii, im więcej komentarzy tym rozdział lepszy. Dlatego prosiłabym by skomentować czymkolwiek ten rozdział. Ja wiem, że teraz weźmiecie mnie za wymuszacza komentarzy lecz jednak gdy nikt nie docenia mojej pracy jest to trochę przykre. Nie jestem zła a smutno mi z tego powodu.
Część druga notki xd
Trochę krótki coo??
Niestety nie wiedziałam jak to wszystko rozpisać :P
Ja wiem, że mnie zabijecie!
Czuje się taka nie dobra :PP
Zapraszam też: Maddy, Mar tynę, Kiciałkę Lil ly oraz Darie V- Lovers do zobaczenia LBA w którym zostałyście nominowane ^^ *Innych też zapraszam xd*
*część druga bardzo krótka xd*

Kocham was, Rosee.

(Proszę skomentuj ten rozdział jak czytasz nawet kropką
to bardzo mnie motywuje oraz uświadamia, że ktoś to czyta)

Kolejny rozdział?

20 komentarzy.

LBA #2

Jaka ona jest boska!

Boże zabijcie mnie!

    Tak jak widać kolejny raz zostałam nominowana. Bardzo dziękuje Patty z bloga (k). Całuski i dziękuje bardzo! :** Chora na zapalenie oskrzeli Rosee popisze sobie. A macie!

    Co przedłużać, Rosee odpowiada na pytania! :P (Czemu w trzeciej osobie boże jaka ja głupia)

1.Co lubisz robić najbardziej?

    Uwielbiam spać, rozmyślać oraz kocham czytać. Kocham też pisać i udawać, że jestem osobą w moim opowiadaniu; dziecinne? A jednak.

2.Co sądzisz o moim blogu?

    Czytałam; tak wiem nie komentowałam dużo, ale twój blog to perełka! Oby szło ci tak dobrze dalej! :D

3. Gdybyś spotkała Jorge i Tini jakie zadałabyś im pytania?

    *Spotkałam już Tini* z doświadczenia wiem, że wszystko znów by mi spadało, zapomniałabym wszystkich języków świata. *Foto z Mechi i Tini; jak Rosee pięknie wyszła o boże zabijcie to. Pozwoliłam sobie trochę zamazać twarz moim słit księżycem, Nie patrzcie na te @Tinistas.Stoessell gdyż jest to mój ig z jpg Tini xd Oraz na Rezi Style jeden dzień po Meet up, Rosee się jarała bluzką xd*

4. Ile masz lat?

    W październiku 14, dobra ze mnie gimbuska. 

5. Lara VS Gery. Która i dlaczego?

    Lara, ponieważ Gery jest... Podła? Co prawda Lara była dziewczyną Leóna; co mnie wkur... to i tak była całkiem mądrzejsza niż Gery. LEÓNETTA FOREVER! xd

6. Skąd czerpiesz pomysły?

    Czasem coś mi się przyśni, albo na stoku w czasie jazdy dostałam takiego pomysłu że aż stanęłam i wszystko zapisałam w telefonie. Czerpie je z myśli lub czasem jak coś przeczytam. Najczęściej to natchnienie xd

7. Dlaczego zaczęłaś pisać opowiadanie?

    Gdy po raz pierwszy przeczytałam coś takiego od razu założyłam bloga i stwierdziłam, że ja też będę to robić! Tak powstała Rosee i jej opowiadania. *O to chodziło prawda?*

8. W jakim mieście mieszkasz.

    Jeżeli ktoś mnie chce szukać to polecam w Gdańsku. *hihihihihi ale śmieszek ze mnie*

9. Masz zwierzątko.

    Mam szczeniaczka, chodź w sumie już niedługo psa xd

10. Jaki powinien być ideał chłopaka?

    Mój ideał to Jorge. Taki powinien być! Albo taki jak Leo z BAM albo ... Albo Jorge!

11. Jaki był pierwszy blog jaki przeczytałeś?

    Koleżanka kiedyś podesłała mi bloga innej koleżanki omgf. Zakochałam się. Macie Linka chodź koleżanka już nie dodaje *koleżanka jak to brzmi wtf* to i tak macie mojego pierwszego przeczytanego bloga. (k)

Dobra super, wszyscy wiedzie jaka ja supci xd.

Teraz podjęłam decyzję. 

Rosee będzie nominować.

Proszę bardzo oto osoby, które są nominowane. 

Powodzenia moje kicki. 

1. Kiciałka, Lil ly z bloga (k)

2. Mar tyna z bloga (k)

3. Maddy z bloga (k)

4. Daria V- Lovers Polonia z bloga (k)

Teraz pytania, Rosee weź się za kreatywność. 

1. Czy od początku lubiłaś Violettę? Oglądałaś ją od początku?

2. Czy kiedyś miałaś wątpliwości co do pisania?

3. Co sprawa ci radość w pisaniu?

4. Od kiedy prowadzisz bloga?

5. Malujesz się? *Jaka ja pomysłowa o boże*

6. Największe twoje marzenie?

7. Masz płytę Tini? Która piosenka podoba ci się najbardziej?

8. Pisałaś coś kiedyś na siłę?

9. Jak masz na imię?

10. Podoba ci się mój blog? Zmieniłbyś coś? 

Rozdział będzie jutro! 

Zapraszam również na quizy, w którym prowadze jedno opowiadanie. (k) 
Jeszcze raz dziękuje Patty! 

Do jutra, wasza Rosee! :D

 

017: Przepiękna.

Dawno nie było dedykacji no nie?

Z dedykacją dla kiciałki Lil ly.

"Każdego dnia, 

każdej godziny, 

zamieniaj ból w siłę"

    Ból głowy nie dawał mi spać więc o 5 rano postanowiłam wstać. Czuje, że muszę wziąć coś przeciw bólowego teraz. León mocno spał, więc nie mogłam go obudzić. Paczka otwartych chipsów oraz pomarańczowy sok leżący na stole jeszcze bardziej się prosił o zjedzenie. Moja głowa umiera, zaraz się rozwalę! Szukałam w torebce coś przeciwbólowego i gdy znalazłam prawie krzyknęłam z radości. Wzięłam sok i popiłam tabletkę. Byłam tak bardzo głodna, że z połowy paczki został jeden serowy chips przez co chwilowo się załamałam. Muszę iść do sklepu po chipsy. Tak to bardzo dobry pomysł. Mimo bólu jaki mi sprzyjał ubrałam się i próbowałam wyjść z pokoju gdy dopiero teraz zorientowałam się, że nie ma kluczy a pokój jest szczelnie zamknięty. Tak, León dobrze postąpił. Nawet nie pamiętam jak wróciłam do hotelu. Nic nie pamiętam, media będą huczeć, a z Victorią Secret mogę się pożegnać. Zdjęłam buty i westchnęłam. Po co ja piłam? Po co mi to wszystko? Nie jestem pełnoletnia plus nowotwór, którego mi wycięto a czuje się jakbym nadal miała to świństwo. Czuje się okropnie, jak wyrzutek. Nie wiem jak ja tam pójdę, nie przyjdę i zwale wszystko!
    Położyłam się i oglądałam twarz Leóna po drugiej stornie. Lekko oddychał i przymykał usta. Przegryzłam lekko usta, które kiedyś wylądowały na tych męskich ustach. Nie, stop. Szybko się wzdrygam i odwróciłam się w stronę ściany by nie patrzeć na jego przystojną twarz. Przyciskałam oczy coraz mocniej i nic, głowa boli i boli a ja nie mogę nawet zasnąć. Jest tak wcześnie a już przez okno wydziera się słońce. Miałam spać. Kolejny raz odwracam wzrok od lustra, w którym obserwowałam wschód słońca i przymykałam oczy. Naglę czuje jak ktoś mnie lekko łaskocze po tali a ja podskakuje i gdy uświadamiam sobie, że to León próbuje się zakryć tak bym nie umarła ze śmiechu plus z bólu głowy, który jest coraz większy. Powinnam mu to powiedzieć, tylko on wie co robić a nie chce zemdleć na sesji.
      - Stop!- Krzyczałam lecz chłopak się pogrążał. Musiałam coś zrobić by moja głowa nie wybuchła.- Głowa mnie cholernie boli.- Zastanawiam się czasem jaka ja jestem głupia, przecież mogłam go kopnąć lub uszczypnąć to by przestał, ale musiałam przecież powiedzieć coś co go zmartwi i mogę nie iść na sesje. Głupia ja...
       - Musimy iść do szpitala. Mocno cię boli czy nie?- Mówi i podchodzi do swojej torby. Patrzę na zegarek, jest 9 jakim cudem? Oglądam jak wyciąga coś w stylu saszetki lub kosmetyczki i ją otwiera. Patrzy na mnie a ja nie ... chyba mam odpowiedzieć na pytanie.
      - Czemu od razu do szpitala? Troszkę boli.- Cholernie mocno mnie ściska jakbym miała zaraz eksplodować na Księżyc w dwie sekundy.
       - Nie kłam.- Siada i daje mi do dłoni jakieś dwie tabletki a potem każe mi popić wodą wstrząsając ją. Uśmiecham się i popijam dwa białe prostokąciki.
      - No... Trochę.- Wzdycham a on powtarza mój ruch.
      - Gdy zawsze będzie cię coś bolało to mi mów od razu, proszę cię.- Uśmiecham się i mocno się do niego przytulam.
      - Jasne, będziesz wiedział wszystko.- Zobaczymy czy wszystko. Nie chce go zamartwiać, tym razem musiałam bo by mnie zabił lecz jednak mogłam wybrać... Nie zdecydowana jestem coś.

~*~

   Przeglądam się w lustrze jak kobieta kończy mój make up. Wyglądam przepięknie, mimo mojego uczucia "zaraz umrę" jest dobrze. Gdy kobieta kończy uśmiecha się do mnie i prowadzi do wieszaków z ubraniami, które mam na siebie wcisnąć. Gdy chciałam już po jakąś z sukienek sięgnąć kobieta już nakładała ją na moją głowę. Po 5 minutach byłam gotowa na wyjście, niestety jest przede mną jeszcze jakieś 30 osób. Jestem ciekawa co mnie tu zachęciło by przyjść, jest tu tyle wspaniałych dziewczyn, nie mam takich szans.
      - To, że odebrałaś mi posadę modelki dla CK'na nie oznacza, że zabierzesz mi Leóna i posadę dla VS. Mylisz się słodziutka, będę twoim koszmarem.- Szepcze mi do ucha suchy i już skądś znany mi głoś. Gdy się odwracam nikogo nie widzę. Drgam i po analizie słów już wiem o kogo chodzi. Co tu robi Ann? Wszystkie wątpliwości wracają do mojego umysłu a ja kolejny raz zastanawiam się co tu robię i w tym momencie nawet już nie mam szans. Jej ojciec zrobi wszystko żeby się dostała. W sumie nawet nie wiem czemu robię sobie nadzieję. Czuje, że ktoś łapie moje barki a ja podskakuje. Nie, nie chce teraz z nim gadać.
      - Przepiękna.- Twierdzi a ja próbuje uśmiechnąć się chociaż sztucznie co mi ledwo wychodzi. Błagam, żeby León nie zobaczył tego jak się czuje. W sumie teraz już jak wyjdę do gdzieś się wywrócę, nie żyje już nie tylko u mediów a u walniętego ego Ann. Denerwuje mnie ta kobieta tyle mogę powiedzieć.
      - Dzięki.- Wyszeptuje i zaczynam iść by nie patrzeć mu w oczy. Niestety chłopak łapie moją dłoń przez co nie mogę się nigdzie ruszyć. Przymykam oczy i cicho klnę pod nosem.
      - Czy ty mnie unikasz?- Pyta gdy odważam się spojrzeć na jego spojówki. Jest uśmiechnięty i szczęśliwy. Widać, że chce mnie rozweselić. Pewnie myśli, że się denerwuje, ma po części racje jednak ja już wiem; bez szans.
      - Nie, León. Chciałam iść się napić.- Wymyślam natychmiastowo wymówkę a on cicho się śmieje przez co mnie jeszcze bardziej wszystko smuci i drażni. Co tu robiła Ann?
       - Co się stało?- Zauważył, jego mina całkowicie się zmieniła, zrobiła się blada i taka smutna. Ja wale, co ja mam teraz zrobić? Wymruczałam coś spod nosa i gdy otworzyłam usta podbiegła do nas nasza ukochana Ann i mocno wtuliła się w Leóna. Spojrzałam na niego a ten na mnie. Oboje wiedzieliśmy, że już sobie nie pogadamy lecz zastanawia mnie fakt skąd on wiedział, że to ona?
      - Ann...- Wyjęczał a ta się uśmiechniętą i musnęła jego policzek. Odwróciłam się, żeby iść i o dziwo nikt mnie nie próbował zatrzymać. Szłam do barku i wzięłam łyk wody. Dlaczego zawsze musi coś stanąć nam na drodze. Ann, Alex, paparazzi; ludzie. Gdzie popełniłam błąd? Zaczęłam mieć ochotę na alkohol, nie chce stać się alkoholiczką. Nie w tak młodym i głupim wieku. Ferie się kończą już za dwa dni a my siedzimy w USA. Po co to wszystko?
      - Nie idziesz na wybieg?- Pyta mnie znajomy głos. Odwracam wzrok na chłopaka i drętwieje. Co? Dlaczego? Jak? Ale?
      - Alex... Kim ty do cholery jesteś?!- Próbuje nie krzyczeć lecz coś mi się nie udaje.
      - Spokojnie, V. Jestem kimś kto będzie cię chronił, zaufaj mi.- Że słucham co? Co on ciągle... Dlaczego on ciągle jest tam gdzie ja? Teraz jestem prawie pewna, że to nie dla medi a dla mojej mamusi. "Będę cię chronić" że niby co? Czuje się coraz bardziej niewiadomą kropka o której wszyscy wiedzą wszystko a ja nie wiem o sobie nic. Schodzę ze krzesełka i idę za kulisy gdzie, żaden Alex ani León nie może wejść. Do toalety damskiej. Chętnie bym przemyła twarz, lecz jest idealnie pomalowana. Szybko się uspokajam gdyż nie mam już dużo czasu. Wychodzę i widzę tylko jak dziewczyny stoją i już najwidoczniej czekają na swoją kolej. Szybko biegnę i wchodzę na swoje miejsce. No to teraz się upokorzysz Violetto. Oczywiście za mną stanęła Ann, bo jak mogło być inaczej. Jej strój był obrzydliwy, co do stroju nic nie mam lecz do tego, że podkreśla jej krzywe nogi, powinna założyć jakieś spodnie lub rurki, które są proste i prostowały by jej nogi; jest takie coś?
    Po chwili gdy mam już wychodzić Ann oczywiście mnie lekko popycha a ja staram się utrzymać na szpilkach co o dziwo się udało. Czułam na sobie wzrok jury oraz dwóch chłopaków, którzy siedzieli naprzeciwko siebie. Błagam, żeby León jego nie zobaczył bo stwierdzi, że to ja go tu zaprosiłam. Nadal się zastanawiam co tu robi Ann?
 
    Poprawiam mój normalny makijaż i szukam Leóna. Niestety bez niego nie wrócę do hotelu. Niestety rozmawia z Ann przez co mam okazję ich... Podsłuchać. Nie powinnam być taka, ale ja nie mogę się oprzeć. Opieram się o ściane.
      - León, dlaczego nie chcesz ze mną wyjść na jedną kawę! Potrzebuje i kofeiny i jednej rozmowy z tobą. Leoś nie daj się prosić no proszę proszę!- Jęczy, piszczy tym swoim głosem. Przymykam oczy, błagam León nie zgódź się...
      - Dobra, ale zamknij się. Dziś 14, w Starbucksie naprzeciwko sklepu gdzie się wczoraj spotkaliśmy i na tym skończy się nasza znajomość.- Syczy a ja żałuje, że wszystko słyszałam. Spotkali się... Już wcześniej i znów się chcą spotkać.
      - Aj! Kocham cię Leóś!- Krzyczy i słyszę jak najwyraźniej całuje go w policzek.
      - Widziałaś Violettę?- Chłopak się jej pyta a ja uśmiecham się zwycięsko. 1:0 dla Violetty. Muszę wrócić do poprzedniego miejsca gdyż mogą mnie odnaleźć. Niestety jedynym wyjściem jest przejście koło nich, bo "stado" ludzi stoi przez przejście. Przełykam ślinę i przechodzę koło nich. Gdy spojrzałam na Leóna stanęłam jakbym wcale nie wiedziała, że tam jest. On się uśmiechną a ja odpowiedziałam tym samym.
      - Cześć, Ann.- Mówi León i podchodzi do mnie. Obejmuje mnie w pasie, już widzę wzrok kobiety. 2:0 dla Violetty?
      - Pa, Leóś. Do później!- 2:1. Czy tylko mnie to babsko wkurwia. Patrzę na Leóna jakbym nic nie wiedziała i próbuje uspokoić nerwy. On tylko coś jęczy pod nosem.
      - Powiem ci w hotelu, nie pytaj.- Wzdycha a ja uśmiecham się lekko. Jestem ciekawa o czym gadali, oczywiście w tym sklepie. Dlaczego mnie to wszystko interesuje. To sprawa Leóna z kim jest i z kim się spotyka. Czekaj... Czy ja jestem... Nie, to nie możliwe.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziś taki rozdział średni trochę.
Ogólnie to wena raz jest raz nie ma xdd
Nawet na notkę nie mam pomysłu.
Ale taka informacja, możecie szykować widły na następny rozdział.
*Hehe, tajemniczość*
Dziś wam nie dodaje jednego komentarza,
ponieważ chyba nie macie ochoty komentować.
Taki dzień dziecka.
Było 15 komentarzy, więc odpuszczam wam ten jeden xd

Kocham was, Rosee.

(Proszę skomentuj ten rozdział jak czytasz nawet kropką
to bardzo mnie motywuje oraz uświadamia, że ktoś to czyta)

Kolejny rozdział?

16 komentarzy bez spamu 

i zajętych miejsc.

016: Pragnienie.

"Istniejemy dopóki

ktoś o nas pamięta"

    Przejechałam ręką po mojej sukience, którą kupiłam jakoś dwa dni temu razem z Leónem. Westchnęłam cicho i wzięłam czerwoną szminkę. Najwyższa pora zrobić sobie ostry makijaż. Przejechałam konturówką po ustach a po chwili również czerwoną szminką. Włosy upięłam i zaczęłam brać pojedyncze kosmyki włosów do najnowszej lokówki i czekałam, aż moje dość długie włosy się zakręcą. Wyszło dość dobrze. Wróciłam do makijażu i zaczęłam malować oczy czarną krętka oraz tuszem do rzęs. Idealnie. 

    Wyszłam z łazienki a tam zobaczyłam Leóna ubranego w czarną marynarkę, dość luźną. Luźna koszula oraz grzywka postawiona na żel dodawała mu uroku jego koloru oczu, przez co uśmiechnęłam się na jego spojrzenie. Wyglądał cholernie przystojnie.

    Podeszłam do niego i oboje patrzyliśmy na siebie w lustrze. Uśmiechnęłam się i gdy zobaczyłam, że męczy się z guzikiem od koszuli postanowiłam mu pomóc i zapięłam biały przedmiot. Przez chwilę patrzeliśmy sobie w oczy lecz ja się oderwałam i postanowiłam wziąć moje kremowe obcasy oraz jakieś lakierki jakby moje nogi odmawiały posłuszeństwa. Zostały jeszcze 2 godziny od całej imprezy więc razem z Leónem postanowiliśmy iść jeszcze na jakiś obiad. Gotowi wyszliśmy z pokoju i kierowaliśmy się do samochodu. Przez cały czas milczeliśmy. Nie wiem czy było to spowodowane mną czy może tym, że oboje się denerwujemy. Próbowałam się tym nie przejmować lecz jednak czułam, że León trzyma jakiś dystans i próbuje nawet na mnie nie spojrzeć. Dziwnie się z tym czuje, jakoś bardziej odsunięta. Próbowałam się tym nie przejmować i zająć się czymś inny, powinnam myśleć o imprezie o VS a nie o Leónie. W sumie sama nie rozumiem o co mu chodzi.
   Alex, kolejna osoba która zaśmieca mi głowę pytaniami. Nie wiem kim jest i co robi, ale zaczyna się to wszystko robić bardzo podejrzane. Skoro jest ciągle tam gdzie ja to może być kimś dla mojej mamy lub dla medi. Sama nie wiem kim jest i po co to robi. Źle zrobiłam zawierając z nim jakikolwiek kontakt. Muszę trochę wyluzować. Jadę na imprezę, powinnam się odstresować. Zapomnieć o wszystkim.
    Gdy zauważam, że jesteśmy pod stanowiskiem Victoria Secret odetchnęłam z ulgą. Koniec z zastanawianiem się co się dzieje w moim życiu. Czas zaszaleć. Wyluzować się i bawić się do upadłego. Tak to wspaniały pomysł na dzisiejszy wieczór.
    Do wejścia roiło się od ludzi oraz dziennikarzy lub paparazzi. Uśmiechnęłam się do jednego z fleszy i szłam razem z Leónem do środka. Weszliśmy do windy i pojechaliśmy na sale w której zorganizowana była impreza. Sala była ogromna, nie dziwię się, w końcu gdzieś wszyscy muszą się tu pomieścić a na pewno nie jesteśmy ostatnimi gośćmi. Podeszłam do barku i zamówiłam jakiegoś drinka, koło mnie pojawił się León z dziwnym wyrazem twarzy.
      - Chyba nie powinnaś pić.- Przekrzyczał muzykę a ja zignorowałam jego słowa. Mogę pić, nie dużo ale mogę parę drinków. León czasami dramatyzuje i jest za bardzo opiekuńczy. Dam sobie radę, może nie jestem pełnoletnia, ale wyglądam na dobrą 18. Sama się zastanawiam jak oni mi zawsze sprzedają ten alkohol.- Violu...- Powiedział głosem "Nie rób tego, plis".
      - Jeden drink.- Tak właśnie zaczęła się dobra impreza!

~*~

    Przeszukuje każdy kąt pomieszczenia a Violetty nadal brak. Siadam na krześle i obserwuje czy gdzieś nie pląsa. Przesadziłem, powinienem zakazać jej picia i oddalania się ode mnie. Jest jeszcze młoda i nie powinna tak robić. Czasem, żałuje że zabrałem ją na tą sesje. W końcu znajduje ją tańczącą przy jakimś chłopaku, tańczyła dość wulgarnie przez co miałem ochotę walnąć facetowi w ryj gdyż dotyka jej tyłka. Tak, Violetta nie powinna tyle pić i to był wielki wielki błąd.
    Podchodzę do prawie obściskujących się ludzi i wyrywam Violettę z jego objęć. Czuje jak moje ciało wypełnia złość. Chłopak szybko do mnie podchodzi i próbuje uderzyć mnie w twarz. Odwracam się by nie dostać. Przekładam Violettę przez ramię i idę do wolnego stolika. Normalnie bym go pobił, ale jednak wiem gdzie jestem i nie chce narobić kłopotów Violi; która teraz ma przejbane. Musimy wracać jak najszybciej do hotelu. Gdy kieruję się do wyjścia dziewczyna próbuje się wyrwać i krzyczy więc szybko ją z siebie ściągam. Dziewczyna przegięła.
      - O co ci chodzi cooo?- Pyta i chwieje się na własnych nogach. Ciągle jestem zły i szybko mi to nie przejdzie. Ona musi zrozumieć, że nie może pić ani się tak zachowywać.
      - Violetta jesteś pijana.- Wzdycham i próbuje nie krzyczeć. Kobieta wybucha śmiechem przez co sam nie wiem o co jej chodzi. Nie rozumiem kobiet, jej i okresu. Dlaczego kobiety są takie skomplikowane?
      - Przestań, byłeś zazdrosny.- Wydusiła a ja wpatrywałem się w jej błyszczące oczy od alkoholu. Czułem jak coraz bardziej robię się wkuriony.
       - Violetta, chodź już.- Proszę gdy dziewczyna się zbliża do mnie a ja milknę. Jestem poddany kobiecie, która stoi przede mną i nie umiem jej odmówić. Dlatego wkurza mnie to, że mimo wszystko zawsze przyznam jej rację; dobra nie zawsze ale ciągle jej ulegam. W tym przypadku nie możemy się całować ani nic. Jest pijana a gdyby się dowiedziała z jutrzejszych gazet byłby kolejny przypał. Niestety nigdy nie robię tego co karze mi rozum i oczywiście sam ją całuje. No proszę, kto słucha rozumu; zwłaszcza ja. Pocałunek jest oddany nam a ja w świadomości proszę, żeby był to sen lub przenieśli nas do naszego pokoju. Jutro to nie tylko ona będzie miała przesrane, ale też i ja. Słyszę dźwięk fleszy przez co zaciskam oczy. Dlaczego pogrążam ten pocałunek? Od wyjazdu skupiam się na odkochaniu się a nie zakochiwaniu się w niej od nowa. Jestem psychiczny i to mnie zabija. Nie umiem czasem sam sobie pomóc. Muszę o tym z kimś pogadać, jednak V nie będzie odpowiednią osobą; o czym myśli facet gdy się całuje, jak zwykle o pierdołach.
    Gdy odrywamy się dziewczyna uśmiecha się bardzo uroczo i wskazuje bym wziął ją na ręce. Przynajmniej tu wygrywam 1:0 gdyż mogę w spokoju zaprowadzić ją do naszego przytulnego hotelowego pokoju.
    Wychodzimy z imprezy, gdy nawet ona prawie się nie zaczęła; byliśmy ok. 2 godzin a Violetta jest już bardziej nawalona niż nie jeden pijak. Przez cały czas piła przy barku a ja szukałem jej wszędzie tylko nie tam a gdy ją znalazłem obściskiwała się z facetem a potem ten pocałunek. Nadal nie rozumiem co ja chciałem wracając do BA. W sumie sam nie wiedziałem czy ją odnajdę. Dziewczyna jest inna przez co czyni ją wyjątkową. Dlatego powinienem zająć się czymś innym.
    Wziąłem śpiącą dziewczynę na ręce i prowadziłem do drzwi hotelu. Otworzyły się automatycznie w czym szybko mogłem wejść bez żadnych problemów, niestety przycisk do windy musiałem włączyć sam gdyż nie było nikogo w pobliżu. Nacisnąłem na odpowiednie piętro i pojechałem z śpiącą V na górę. Wygląda tak słodko gdy śpi. Uśmiechnąłem się i wyszedłem w windy. Przyłożyłem kartę do drzwi i położyłem dziewczynę na swoje łóżko. Mruczała coś pod nosem i opatuliła się kołdrą. Wyglądała przesłodko. Odstawiłem rzeczy i poszedłem zamknąć samochód. Zamknąłem pokój by Violetta przypadkiem nie obudziła się a potem robiła z siebie głupka, wolałem nie ryzykować.
    Po drodze wszedłem jeszcze do sklepu kupić coś do picia, gdyż byłem cholernie spragniony. Gdy wybierałem coś z półki ktoś podbiegł i przytulił mnie od tyłu. Zastanawiało mnie kto to gdyż Violetta śpi lub drze się, żeby ją wypuścić. Chodź sam się nie zdziwię jeżeli jest to jakaś psychofanka. Przyzwyczaiłem się od przyjazdu tutaj.
    Jednak gdy się odwracam zauważam Ann. Przełykam ślinę i sam nie wiem co mam myśleć o tym co tu robi. Zastanawia mnie dlaczego ona to robi. Wyraźnie stwierdziłem, że między nami nic nie będzie, dlaczego ona tu jest?
      - Leoś! Tęskniłam!- Krzyczy na pół sklepu a ja dłońmi zasłaniam jej usta. Każdy by się zastanawiał dlaczego z nią byłem, sam się zastanawiam po co zgodziłem się na cały ten układ z moim ojcem i jej ojcem. W sumie dobrze, że spotkałem V.
      - Ann, co ty tu robisz?- Wyjękuje. I po co ja tu w ogóle przychodziłem, trzeba było iść od razu do hotelu bez kupowania soku i chipsów.
      - Jak to? To ty nie wiesz? Zaproszono mnie na modelkę VS!- Drze się i skacze prawie dotykając głową sufitu przez co chętnie zapadłbym się pod ziemię. Dlaczego muszę znać takie osoby jak Ann. Kobieta ma ADHD, stwierdzone więc czemu chcą takiego człowieka na wybieg. Przecież jej nogi nic nie określają, są po prostu krzywe. No tak, jej ojciec zrobi wszystko.
      - A to fajnie. Ja muszę iść.- Próbuje się ulotnić i iść do Violetty niż stać tu z nią. Proszę zabijcie to!
      - Nie idziesz na jakąś kawę? No pliska, tak bardzo chce kawę a nie mam pieniędzy.- Robi minę smutnego pieska a ja przewracam oczy. Nie rusza mnie jej mina gdyż jedyna mina tego smutnego pieska która mnie rusza należy do V, ile bym dał żeby był to ktoś inny; mówiłem idę na odwyk zauroczenia do kobiety imieniem Violetta.
      - Nie mogę, moja koleżanka śpi i jest nawalona muszę jej pilnować.
      - Aj, szkoda! Będę dzwonić, może jutro wyjdziemy gdzieś!? Jakoś o 12 booo... Potem mam sesję i wiesz sam..- Śmieje się oraz cały czas krzyczy. Ona serio ma coś z głową, gdy ją poznałem była całkiem normalna. Gdy mój tata kazał mi z nią być czułem, że to cud. Do momentu gdy ją dokładnie poznałem...
      - Na razie.- Wzdycham i idę do kasy a kobieta wychodzi ze sklepu z wielkim bananem na ustach. Przewracam oczami. Obieram resztę i wychodzę ze sklepu. Ten dzień był za bardzo zwariowany. Ile bym dał, żeby był trochę inny.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Przepraszam za taki nudny, krótki i straszny ... 

to coś... 

Nie można tego nazwać nawet rozdziałem.

Ratujcie!

Rosee, nie ma weny w szkole coraz więcej nauki.

Słaba wymówka?

Nie ma weny to główna przyczyna tego czegoś na górze.

Macie perspektywę zakochanego Leóna w V.

Nie myślcie sobie za dużo, mu się tylko tak wydaje.

To jeszcze nie miłość.

Na naszą miłość mam już pomysł więc czekajcie.

Aj i zapomniałam w tamtym rozdziale napisać.

Szablon od: Fantastic graphic

a wykonała: Violett 

Bardzo dziękuje!!

A wam dziękuje jeszcze za tak super komentarze!

Dziękuje za takie dobre opinie!
ORAZ DZIĘKUJE ZA 40K WYŚWIETLEŃ!

*Długa notka..* 

Kocham was, Rosee.

(Proszę skomentuj ten rozdział jak czytasz nawet kropką
to bardzo mnie motywuje oraz uświadamia, że ktoś to czyta)

Kolejny rozdział?

16 komentarzy bez spamu 

i zajętych miejsc.

015: Victoria Secret.

"W zasadzie twarda

dziewczyna, której 

dusza cierpi"

    Złapałam rękę Leóna i cicho jęknęłam. Nienawidzę latać samolotem. Już jutro razem z Leónem będziemy tańczyć oraz bawić się jak szaleni na niezwykłej imprezie u niejakiej Victorii Secret. Skąd wiem, że będzie świetnie. W sumie to moja ulubiona agencja modelek, każdy ich występ jest przepełniony profesjonalizmem oraz ideałem. Sama się zastanawiam co ja tam będę robić. W końcu jestem inna niż wszyscy. Jestem chora. Moje ciało, wygląd jest osłabiony przez całą masę zabiegów oraz chemioterapii.
    Spojrzałam za okno i teraz żałuje, że chciałam tu uścisnąć. Samochód Leóna jedzie z nami gdzieś tam w samolocie. Pewnie zastanawiacie się skąd i jak? Samolot jest ojca Verdasa więc lecimy sami i nadal zastanawiam się czemu się na to zgodziłam. Badania i duperele czy mogę lecieć samolotem a teraz strach przed rozbiciem się. Jestem cholernie strachliwa. Powinnam opanować swoje lęki.
    Przytuliłam się do ramienia chłopaka a ten pocałował mnie w skroń, która po chwili zaczęła robić się rozgrzana pod napływem dotyku jego ust. Uwielbiam to jak mnie wspiera, jak jest i chce być. Sama się dziwie, że jeszcze tu jest i chce wszędzie ze mną lecieć oraz jeździć. O dziwo chłopakowi się to podoba, nie tylko że musi ale chce. A to uświadamia mnie, że jest kimś wyjątkowym, nie szarym, zwykłym przyjacielem, tylko prawdziwym przyjacielem. Wiem, że mogę mu zaufać, bo zrobi wszystko o co go poproszę. Przynajmniej tak myślę. Bo jest wyjątkowy.
    Przymknęłam oczy i próbowałam zasnąć by na chwilę zapomnieć o otaczającej mnie rzeczywistości. León mocno ścisnął moją rękę wspierając mnie.
    - León?- Krzyknęłam i próbowałam wyjść z ciemnego pomieszczenia. Rękoma obmacywałam każdą część ściany gdy poczułam, że ściana zamienia się w klamkę. Pociągnęłam, ale to na nic. Drzwi są zamknięte. Zjechałam po nich i zaczęłam płakać. Dlaczego ja? Dlaczego my?- León, jesteś tu?!- Krzyczę przez łzy. Z drugiej strony pokoju słyszę odkaszlnięcia.
     - Wszystko dobrze Violu? Nic ci nie zrobili?- Pyta łamiącym się głosem a ja zaczęłam szukać ciała chłopaka jeszcze bardziej płacząc. 
     - León... León...- Łkałam i szukałam na ziemi mojego chłopaka. Gdy poczułam czyjąś nogę od razu wskoczyłam na osobę.
     - Violetta...- Szepnął.- Wszystko dobrze?- Opatula mnie mocno.
     - Co oni ci zrobili?!- Krzyknęłam nie odpowiadając na pytanie. Czułam, że na mnie patrzy chodź mnie nie widzi. Widziałam, że coś go boli. Po jego głosie można byłoby to poznać na odległość.
     - Pobiliśmy się, nic wielkiego. Jest dobrze kochanie.- Coraz mocniej się do siebie przytulamy. Jeżeli miałabym zginąć tu to jest mi dobrze. Dobrze, że z Leónem z nikim innym. Kocham go i wiem, że mimo wszystko spotkamy się tam i już na zawsze będziemy razem szczęśliwi. 
     - Dobrze się czujesz?- Mówię zmatowionym głosem a León całuje moją szyje.- León nie dziś i nie tu.- Mruknęłam a chłopak pocałował moje usta z namiętnością i miłością. Całowaliśmy się przez jakieś co najmniej 10 minut, przez co zapomniałam gdzie jesteśmy. 
     - Kocham cię V, aniołku mój.- Mówi łamiącym głosem przez co ja nie wiem co robić. Łapie go za ręce i czuje jak robią się zimne. On nie może odejść. Nie może mnie tu zostawić samej.
     - León nie odchodź!- Krzyczę i całuje jego usta, chłopak ostatkami sił oddaje pocałunek. 
     - Poradzisz sobie maleńka, kocham cię.- Mówi i czuje, że jego serce przestaje bić. Zaczynam dramatycznie płakać. Nie mam co ze sobą robić. Krzyczę, modle się by stał się cud. Co oni mu zrobili. Błagam niech to będzie głupi sen.
      - Czas teraz na ciebie Violetto.- Słyszę oschły głos za moimi plecami, a potem... Potem czuje mocne uderzenie w pierś, krew wylewa się z miejsca gdzie wpito nóż. To koniec. 
      - Ja ciebie też kocham, León.- Jęknęłam i po chwili odpłynęłam w długi sen. 

    - Violu, wszystko porządku?- Szturcha mnie w ramie chłopak.- Lądujemy już.- Mocno się do niego przytulam a chłopak cicho się zaśmiał.
      - Żyjemy, uf.- Powiedziałam, a chłopak dziwnie się na mnie spojrzał.- Zły sen.- Potwierdziłam jego myśli i po chwili już lądowaliśmy.

~*~

    Przewiesiłam torebkę przez ramię i zamknęłam drzwi hotelowe. León czekał już na mnie w samochodzie więc mam parę minut samotności w windzie. Niestety na 6 piętrze ktoś wszedł i kółko ciężkiej walizki znalazło się na mojej stopie w dość drogich szpilkach. Przełknęłam ślinę oraz lekko szarpnęłam walizkę. Facet spojrzał się na mnie dziwnie a gdy spojrzał bardziej na moją twarz zaniemówił. Patrzałam się zdziwiona. 

      - Przepraszam, ale...- Chciałam się wytłumaczyć gdy chłopak opatulił mnie swoimi ramionami. Odwzajemniłam uścisk. Po chwili oderwaliśmy się od siebie.

       - Nie poznajesz mnie?- Zapytał, a ja próbowałam sobie przypomnieć osobę, która stoi przede mną. Zaprotestowałam głową, a chłopak westchnął.- To ja Alex.- Przetarłam oczy i nie wierzyłam w to co mówi. Skąd on się tu znalazł? Oraz dlaczego wygląda całkiem inaczej.

      - Dlaczego...

      - Spotkajmy się, opowiem ci wszystko, ale nie dziś i teraz.- Spojrzałam dziwnie na jego twarz. Kim on jest? Chciałam zapytać jeszcze o coś a ten szybko wysiadł z windy i szedł do jakiegoś pokoju. Kim on jest i co on robi, on nas śledzi? To jakiś paparazzi, a może śledzi mnie dla matki.
    Teraz nie chce się tym przejmować. Razem z Leónem stwierdziliśmy, że nie ma sensu odsyłać żadnych listów pojawimy się prosto w twarzą w twarz. Teraz obawiam się, że to był zły pomysł. Możemy nawet nie wejść do środka budynku, w środku na pewno jest z ok. 100 ochroniarzy, przez co nie mamy szans nawet dotknąć klamki. Nasze pomysły są czasem bardzo idiotyczne.
    Gdy wsiadłam do samochodu, moją głowę zastanawiało parę faktów, Alex... Kim jest Alex i dlaczego zaczął przebierać się za kogoś innego. Podejrzewałabym, jakby był ciągle przy mnie; byłby wtedy szpiegiem dla mamy. Ale to że się przebiera i jest innym człowiekiem to nie rozumiem. Może to jakiś plan, lub coś?
    Sen który dziś nawiedził moją głowę w samolocie, w sumie też nie był super. Dużo nie pamiętam, ale wiem że ja i León zostaliśmy uwięzieni w jakiejś dziurze, jemu się coś stało (Byliśmy też razem; skąd moja głowa bierze takie durne pomysły?) i zmarł. Potem wszedł jakiś gościu i zabił mnie. Pamiętam jeszcze to jak mówiliśmy sobie kocham cię, potem ta dramatyczna scena gdy mnie zabijał. Sama nie wiem co oznaczał ten sen, może że moja psychika jest na tyle zryta, że powinnam iść do psychologa, albo że kocham Leóna i lepiej powiedzieć to szybciej niż później bo mogę go stracić. Sama nie wiem o co chodziło.
    Moja mama, wiem że nie powinnam dalej się tym przejmować, jednak jest coś co nie przestaje mnie dręczyć i zamęczać psychicznie. Moja mama, nie... suka, bo nie moja matka. Po analizowaniu sobie jej wszystkich słów wiem, że coś jeszcze przede mną ukrywa. Nadal zastanawiam się co i chyba muszę się dowiedzieć.
      - Jesteśmy.- Z transu wyrywa mnie głos szatyna po drugiej stronie samochodu. Drgam i łapie za torebkę. Jeżeli nie wejdziemy tam to moje życie modelki się nie zacznie; zdjęcia dla marki z bielizną nie biorę pod uwagę, gdyż robiłam to dla przyjaciela a nie dla siebie, chodź zyskałam na tym dość dobrze.
    Wysiadłam z pojazdu i spojrzałam na ogromny budynek z napisem Office a pod nim ładną czcionką Victoria Secret. Wieżowiec nie tyle że był wysoki, był również szeroki; gdzieś muszą być wybiegi. Mocno wtuliłam się w tors chłopaka i zapiszczałam. Może to ja kiedyś będę modelką właśnie dla niej. Chłopak zaśmiał się i złapał moją rękę. Wzięłam głęboki oddech i zaczęliśmy się kierować do budynku. Przed wejściem na schody oboje się na siebie spojrzeliśmy.
      - Dasz radę, aniołku.- León od zawsze lubił mówić na mnie aniołku, i chyba tak zostanie. Nie przeszkadza mi to, wręcz przeciwnie. Czuje jak moje poliki robią się czerwone więc chłodzę je zimnymi rękoma.
       - Mam nadzieje.- Szepcze gdy wchodzimy do wieżowca. Rozejrzałam się po sali, myślałam że jest to całkiem inaczej. Sala wypełniona zdjęciami oraz autografami gwiazd, ściany krystalicznie białe, tak jak i podłoga i każdy mebel. Razem z Verdasem podeszliśmy pod wielki sekretariat. Gdy otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć zrobił to za mnie chłopak o zabójczym zielonym spojrzeniu; tak to León, nie wyobrażajcie sobie czegoś, ładnie ma oczy, tyle.
      - My przyszliśmy potwierdzić zaproszenie.- Kobieta zaczęła coś przeszukiwać w mac booku i w końcu coś szepnęła, niestety nic nie mogłam odczytać z jej ust.
      - Violetta Castillo?- Pyta naglę, ja na to przytakuje a ona szeroko się uśmiecha.- Dobrze w takim razie dzwonie do pani Sharen i zaraz możecie wszystko omówić.- Twierdzi i wchodzi do jakiegoś pomieszczenia. Razem z Leónem siadamy naprzeciwko recepcji i czekamy na dziewczynę która nazywa się najwyraźniej Olivia; tak wyczytałam z jej tabliczki na piersi.
      - Znasz tą całą Sharen?- Pyta, a ja zaczynam się śmiać. Jak mogłabym nie znać? Jest to założycielka całej tej agencji. Wybaczę to Leónowy, gdyż chyba nie za bardzo zna się na Victorii Secret.
      - Znam.- Kwituje a chłopak patrzy na mnie z zainteresowaniem.- Jest to założycielka tego całego miejsca.- León wypluwa wodę, którą przed chwilą miał w gardle. Zaśmiałam się lecz w świadomości prosiłam, żeby kamery tego nie zarejestrowały, nie tylko z przyczyny "zaśmiecenia" a z głupoty jaką jest León.
       - I my będziemy z nią gadać?
      - Na to wygląda.- Cicho rechoczę z jego miny. Ten szybko wstaje i chodzi nerwowo. Wygłupia się.
      - Mogłaś mi powiedzieć, ubrałbym się jakoś w garnitur lub coś.- Zaczynam kolejny raz śmiać się z chłopaka, gdy w pokoju znalazła się Olivia.
      - Zaprowadzę was do gabinetu Pani Sharen.- Mówi a my zaczynamy kierować się do windy. Wszyscy siedzieli cicho i nic nie mówili. Słychać było tylko mój niespokojny oddech oraz czasem stukot szpilek z 2 piętra. W końcu na chyba ostatnim piętrze; bo 12. Znaleźliśmy się na górze.- Gabinet jest naprzeciwko nas, życzę udanej rozmowy i dostania się. A tak między nami, widziałam twoje zdjęcia. Jesteś prześliczna.- Uśmiecham się oraz dziękuje i kieruje się do drzwi z napisem Sharen Jester Turney. Kolejny raz przełknęłam ślinę i zapukałam oraz weszłam do pomieszczenia, od razu za mną pojawił się Verdas i złapał mocno moją rękę.
      - Jesteś silna mój aniołku.- Pocieszał mnie przez co czułam się trochę lepiej, przynajmniej jest on, gdyby go tu nie było stchórzyłabym już przy wejściu.
      - Witajcie.- Wita się z nami wysoka blondynka. Uśmiechnęłam się sztucznie oraz również się przywitaliśmy. Westchnęłam jak usiadłam na chyba najwygodniejszej sofie na świecie. León kolejny raz złapał za moją rękę, czasem się zastanawiam czy nie wyglądamy bardziej jak para niż przyjaciele.- Wiec jak Violetto, zgadzasz się na kasting oraz jutrzejszą imprezę?- Mówi bardzo łagodnym i spokojnym głosem. Wygląda oraz brzmi bardzo ładnie. Chyba nie będę miała z nią problemów jeżeli zachce mnie w swoim zespole.
      - Tak zgadzam się na kasting oraz razem z Leónem jutro pojawimy się.- Kobieta klaszcze w ręce i uśmiecha się bardzo szeroko.
      - To wspaniale!- Uśmiecham się również szeroko. Kobieta jest bardzo uprzejma.

~*~

    Położyłam się na łóżku i westchnęłam. Dziś niestety nie śpię z Leónem gdyż mamy oddzielne łóżka. Dobrze mi się z nim spało i muszę jakoś go namówić. Minął już calutki tydzień, został nam jeszcze tydzień wypoczynku. Za trzy dni wracamy do BA, strasznie się stęskniłam z Lu. Właśnie dziewczyny, umówiłam się z nimi na FaceTime dziś o 21, jest tu różnica godzin o jedną w tył czyli za 10 minut powinnyśmy gadać.
    Włączyłam mojego mac booka którego nie używałam już przez dwa tygodnie i czekałam aż zadzwonią. Podłączyłam szybko jeszcze komputer do zasilacza i czekałam aż w końcu zadzwonią. Jednak miałam pokusę i weszłam na jakieś portale plotkarskie. Oczywiście na pierwszy rzut oka zobaczyłam mnie i Alexa ale teraz nie wierzyłam własnym oczom. Najnowsze zdjęcia moje z Leónem jak siedzę w aucie i śpiewam a on robi sobie ze mnie bekę. Nie widziałam wtedy, żeby ktoś robił nam zdjęcia. Moje rozmyślenia przerwał dzwonek FaceTime , podskoczyłam z przerażenia i odebrałam.
      - Cześć V! Jak tam?- Krzyczy Lu a ja radośnie się uśmiechnęłam.
      - Cześć, ah tyle jest do opowiedzenia.
      - Kiedy wracasz?!- Krzyczy Fran do monitora a my zaczynamy się śmiać. Ma nowy komputer nie umie się nim obsługiwać
      - Najprawdopodobniej za dwa dni. Zrobię zajebistą imprezkę jak przyjadę, co wy na piżama party?- Mówię a wszystkie aż wydarły się na cały hotel. Mówiłam już, że nie mam normalnych przyjaciółek?
      - Lu miałaś coś powiedzieć V.- Szepnęła Cami jakby myślała, że my jej nie słyszałyśmy; bardziej to ja miałam nie słyszeć. Wzięłam łyk wody do gardła.
      - Ja i Federico spodziewamy się dziecka.- Wyplułam zawartość w moich ustach i spojrzałam się na Luśkę. N-i-e- m-o-ż-l-i-w-e.
      - Kłamiecie!- Krzyknęłam. Lu zrobiła smutną minę, czyli jednak ten jeden procent możliwości zajścia w ciążę wyszedł jak wyszedł.
      - Federico nie odzywa się do mnie już przez pięć dni, od momentu kiedy się dowiedział! On mnie zostawi! Drań.- Zaczęła płakać a ja żałowałam, że jestem w innej części świata. Gdy tylko przyjadę pourywam nogi z dupy Federowi. To, że jest moim kuzynem nie oznacza, że będzie ranił moją przyjaciółkę. Teraz musi się nią zając specjalnie, boże mamy dopiero 16 lat, no w tym roku 17. Ludmiła nie jest dojrzała na dziecko. Prędzej ja niż kobieta która uwielbia imprezować, cieszyć się życiem a Federico jest jej teraz najbardziej potrzebny. Oj będzie płakał jak tylko zleje mu tyłek.
      - Jak tylko przyjadę zetrę mu tyłek tarką, obiecuje ci że przyleci do ciebie i będzie cię nosił na rękach.- Wszystkie się zaczęły śmiać, oprócz mnie i Lu. Obie wiedziałyśmy, że nie żartuje. Dziewczyna uśmiechnęła się do mnie i po chwili usłyszałam dźwięk SMS'a
Dziękuje ci za to, że jesteś!
Jesteś wspaniała!
Kocham cię V. <3
    Uśmiechnęłam się do monitora. Do pokoju wpadł León i zaczął coś śpiewać. Dziewczyny zaczęły się śmiać a on zamilkł.
     - Idzie książę V.- Krzyknęła Fran przez co ja poczułam, że moje poliki nabierają innego koloru. Odwróciłam się do monitora i zaczęłam grozić jej palcem.- Opowiadała mi co robiliście.- Uderzyłam się w głowę, w tym samym momencie do biurka przysiadł się León i pocałował lekko mój policzek.
     - Nie mówiła wam, że jesteśmy razem.- Spojrzałam się na niego pytająco po czym on wybuchł śmiechem a dziewczyny patrzyły na mnie podejrzanie. No idiota! Nie daruje mu tego!
     - A ja ci powiem, że nie idziesz jutro ze mną na imprezę.- Wyjęczałam a on zrobił minę smutnego kotka. Przełknęłam śmiech i zrobienia mu zdjęcia.
     - Jak to?- Pisnął jak mała dziewczynka a wszystkie przyjaciółki wybuchły śmiechem. Błagam, żeby jakaś zrobiła screenshota...
     - To nie kłam, z kłamczuchami nie chodzę.- Założył ręce w krzyż i udawał obrażonego. Westchnęłam. Pocałowałam jego policzek a ten się obudził. W tym momencie odczułam, że chłopak nie jest trzeźwy.- León ty piłeś?- Zapytałam a ten pokręcił głową w znaku, że nie.- Przecież czuje!- Krzyknęłam. Jezu czuje się jak matka dwójki dzieci, jak nie Lu to on. Help! Naglę zaczął się śmiać jak opętany.
      - Mam cię.- Szepnął do mojego ucha a ja teraz poczułam się jak w przedszkolu.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Końcówka do dupy!

*Nie miałam pomysłu*

León oczywiście był trzeźwy tylko tak sobie udawał xd Mówię gdyby nikt nie zrozumiał ostatniego akapitu... (Wiem tragedia, ale bez niego byłby strasznie krótki rozdział a ja chciałam tylko ująć te rzeczy co są powyżej nie ten ostatni... Ah... Żal i ból, że wyszło słabo)
Mam nadzieje, że jest chociaż ok.
Teraz oceniajcie.
(Jeżeli to czytasz napisz. "Kluski były dobre teraz zjem ziemniaka" chce zobaczyć ile was to coś czyta)

Kocham was, Rosee.

(Proszę skomentuj ten rozdział jak czytasz nawet kropką
to bardzo mnie motywuje oraz uświadamia, że ktoś to czyta)

Kolejny rozdział?

15 komentarzy bez spamu 

i zajętych miejsc.

014: Zaproszenie.

" Nie mogę znieść tego 

jak inny patrzy na 

ciebie."

    Sama nie wiem czemu to zrobiłam i po co się zgodziłam. Mam nadzieje, że León nie będzie miał nic przeciwko jak urwę się raz na godzinę. W sumie pokusa na kawę i spotkanie Alexa wygrała. Chce go bardziej poznać, wydaje się na prawdę uprzejmy a to co ja przy nim wyrabiałam powinnam mu przynajmniej wytłumaczyć.
    Ubrałam się w nową sukienkę od Leóna, jest ona biała z fragmentami diamentów. Dostałam ją gdy poszliśmy na zakupy po tym całym moim śnie. Nie mówiłam mu nic, gdyż nie chciałam go martwić taką małą błahostką, więc zapomniałam. Od snu minęły dwa dni a za kolejne dwa wyjeżdżamy z miasta.
     Poprawiłam moją opaskę w białe kwiatki na głowie i weszłam do kawiarni. Fala zapachu kawy dotarła do moich noztrzy a jakaś nastolatka podeszła do mnie. Uśmiechnęła się szeroko i mocno mnie do siebie przytuliłam. Zdziwiona oddałam uścisk. Przyszłam do Alexa? Czy do niej?
      - Ty jesteś Violetta Castillo!?- Pisnęła a ja lekko przytaknęłam. Chyba chodzi o zdjęcia. Stałam się gwiazdeczką. Co prawda jest to pierwsza osoba, która mnie rozpoznała. Zawsze coś. Uśmiechnęłam się i dałam autograf dziewczynie.- Mogłabym prosić jeszcze o zdjęcie? Przyjaciółki umrą z zazdrości!- Zaśmiałam się cicho.
      - Jasne.- Dopowiedziałam a blondynka wyjęła telefon i weszła w aplikacje Snapchat i zrobiła dwa zdjęcia po czym wysłała do paru koleżanek oraz na my story.
      - Pięknie wyglądasz.- Chwali mój wygląd.- Jest tu też León?- Pyta przez co ja lekko wzdycham. Szkoda, że nie przyszedł ze mną. Dziewczyna umarłaby z zachwytu.
      - Niestety nie, umówiłam się z przyjacielem na kawę.- Ze znajomym, ze znajomym droga Violetto. Nie znasz nawet jego nazwiska.
      - Szkoda.- Stwierdza i znów mnie przytula. Masuje jej plecy i po chwili już się żegnamy. Jejku nigdy nie myślałam, że może być to takie przyjemne. Sądziłam, że to samolubne jednak gdy ktoś chce autograf i jest to nawet kogoś marzenie jest to wspaniałe uczucie je spełnić. Może i nie byłam kogoś marzeniem a jednak zostawiłam dla niej pamiątkę. Zawsze myślałam, że dla sławnych osób jest to chwila i tak na prawdę nic a dla tej osoby jest to wyjątkowa rzecz.
    Rozglądam się po kawiarni i spostrzegam Alexa. Pomachałam mu lekko i zaczęłam iść w jego kierunku. Usiadłam naprzeciwko niego i odłożyłam moją torbę. Chłopak się uśmiechnął i podał mi kartę.
      - Nie mówiłaś, że jesteś sławna.- Mówi zaczynając temat. Uśmiecham się i spoglądam na kartę.
      - Nie było okazji oraz nie jestem aż taka sławna.- Zaśmiałam się i zastanawiałam się nad sernikiem a jabłecznikiem. Chyba wole to drugie. Tak, to będzie bardzo dobry wybór jak na to spotkanie.
       - Modelka, piosenkarka?- Wypytuje oraz widać, że nalega odpowiedzi. To nie jest wcale takie ważne.
      - W sumie to całkiem przypadkiem.- Odkładam karę gdy jestem pewna czego chce. Alex patrzy na mnie i czeka aż odpowiem. Jest strasznie uparty.- León; mój przyjaciel. Namówił mnie na sesje do nowej kolekcji bielizny Calvin Klein.- Tłumacze się a chłopak kwiczże z zachwytu. Uśmiecham się i gdy chce już coś powiedzieć do stolika podchodzi kelnerka i prosi o zamówienie.
      - Ja poproszę Latte oraz jabłecznik.- Mówię a kobieta piszę zamówienie, bardzo dziwnie mi się przygląda po chwili ignoruje to.
      - Poproszę to samo.- Uprzejmy oraz dżentelmen, León może być zazdrosny. Chwileczkę? Nie. Kobieta po chwili odchodzi oraz przychodzi z zamówieniem. Razem z Alexem rozmawiamy o błahostkach gdy słyszę flesz gdzieś z następnego stolika. Szybko chowam się pod stolik a Alex zaczyna się ze mnie śmiać. Verdas jak się dowie kupując najnowszą gazetę, że spotkałam się potajemnie z Alexem to mnie zabije. Powiedziałam, że idę na zakupy i chce iść sama a potem okaże się że go okłamałam. Mogłam powiedzieć mu prawdę.
      - Schowaj się!- Krzyczę do Alexa a ten również się chowa. Wzdycham z ulgą gdy flesz robi się niesłyszalny. Dzięki Bogu.
      - Przed czym się chowamy?- Śmieje się szatyn a ja go tylko uderzam w kolano przez co znów usłyszałam flesz, po raz kolejny się zasłoniłam czarną torebką a chłopak kolejny raz się zaśmiał przez co zgromiłam go wzrokiem.- No co?- Chichocze a ja przewracam oczami. Nie pasujemy do siebie w żadnym procencie.

~*~

    Zapukałam do drzwi hotelowych i czekam na otworzenie ich. Oczywiście po paru sekundach otwiera mi je León lecz jego oczy wypełniają iskierki złości. Coś się musiało stać. Patrzeliśmy sobie przez parę sekund w oczy gdy nagle mnie wpuścił. Zamknął drzwi i przez chwile stał tyłem do mnie. 

      - Okłamałaś mnie.- Odwraca się a ja stoję w osłupieniu. Zawsze mówiłam mu prawdę. Nie rozumiem kto mu nagadał jakiś głupstw. Przyżegam, że nigdy go nie okłamałam.

      - León...- Podszedł do mnie i patrzał tymi wściekłymi spojówkami na mnie przez co w moim gardle stanęła ogromna gula, przez co nie mogłam nic powiedzieć. Od razu do głowy padł mi dzisiejszy dzień oraz spotkanie z Alexem. Dobra jednak jest coś w czym powiedziałam coś innego. Lecz przecież to nie zbrodnia.

      - Po co spotkałaś się z tym gnojkiem!- Krzyknął na mnie a ja aż podskoczyłam. Dwa razy mrugnęłam i szczerze mówiąc w tym momencie wcale nie poznaje Verdasa. Czemu jest taki wściekły? Co ja do cholery zrobiłam takiego złego!?

      - Tak wiem, że powinnam ci powiedzieć, ale byliśmy na zwykłej kawie.- Mówię zgodnie z prawdą. León nadal patrzy na mnie jak na przyczynek wszystkich wkurzających sytuacji.- Dlaczego się tak wściekasz!- Tym razem ja podnoszę głos. Brawo V, zaraz będziecie się kłócić i zostawi cię człowiek twoje marzenie.

      - Martwiłem się o ciebie, chodziłem po każdej galerii w pobliżu, nie odbierałaś moich telefonów. Kurwa, Violetta martwiłem się o ciebie!- Krzyczy i zakłada buty.- Muszę się przejść.- Twierdzi i wychodzi. Żałuje, że nic mu nie powiedziałam. Jestem okropną przyjaciółką. Kładę się na łóżko i zaczynam cicho szlochać, jestem okropną osobą. Powinnam naładować telefon, powinnam iść teraz z nim. Przymknęłam oczy i próbowałam zasnąć. Lecz naglę usłyszałam pukanie do drzwi, wytarłam zapłakane oczy i otworzyłam drewnianą konstrukcje. Spojrzałam na faceta, który trzymał różne listy.

       - Czy tu Violetta Castillo?- Pyta szybko, mówi tak jakby mówił to po raz setny. Pewnie tak jest tylko, że inne imię oraz nazwisko.
       - Tak.- Odpowiadam, krótko a facet podaje mi list oraz tabliczkę z długopisem. Szybko spoglądam na list i nie wierze własnym oczom. Podpisuje i po chwili już siedzę na łóżku. Otwieram szybko i wyciągam zawartość. Jest to list od Victoria Secret.

    Szanowna Pani Violetto Castillo,
    Chciałabym zaprosić Panią na kasting do nowej modelki Victorii Secret.
    Jest Pani idealnym przykładem na modelkę właśnie do nas. Widzieliśmy zdjęcia dla Calvin'a, są wspaniałe. Zachęcamy do wzięcia udziału w naszym kastingu, prosimy również o odesłanie jak najszybciej odpowiedzi czy chciałaby się Pani pojawić na kastingu, który odbędzie się 24.02, o godzinie 14 w USA w naszej agencji. Zapraszamy również na imprezę rocznicy naszej agencji modelek, który odbędzie się 23.02, o godzinie 18 również w naszej agencji. Można przyjść z osobą towarzyszącą. 
    Czekamy na odpowiedz i życzymy udanych ferii. Będziemy zaszczyceni jeżeli zgodzi się Pani dla nas pracować. Szczegóły podamy już na miejscu. 

Z poważaniem,

agencja modelek Victoria Secret.

    Przecieram parę razy oczy i nie wierze, że właśnie moja najukochańsza Victoria zaprosiła mnie do bycia jedną z najlepszych modelek na całym świecie. Niestety jest jedno ale, za dwa dni zaczyna się cała impreza. Muszę jak najszybciej powiedzieć to Leónowi, tylko w tej chwili jest on na mnie zły. Nadal jestem na siebie zła, że nic mu nie powiedziałam o spotkaniu z Alexem.
   Wyciągam telefon z torebki i podłączam go do ładowarki po chwili są włącza a ja dzwonie do Verdasa. Jeden, drugi, trzeci i nic. Chłopak po chwili się rozłączył a ja spojrzałam za okno i posmutniałam, samochód chłopaka nie stoi na swoim miejscu. Musiał gdzieś pojechać. Zabrałam swoją torebkę oraz power banka przez co mój telefon będzie mógł się skontaktować z chłopakiem. Z każdym nie odebranym połączeniem czułam się coraz bardziej winna. Czuje jak moje oczy robią się szklane. Gdy dzwonie po raz 67 chłopak wyłączył telefon. W sumie jakby coś mi się stało to bym leżała i najwyraźniej teraz już nigdy bym nie wstała. Dlaczego zawsze León mnie ratuje gdy jestem pewna, że nikogo nie ma.
     W sumie mam pomysł, który może okazać się najgłupszym na świecie, bo upadnę i nikt mnie nie złapie, chyba że naglę; jak zawsze, pojawi się León i mnie uratuje.
    Bez żadnych wątpliwości przełykam ślinę i lecę do tyłu, czuje że opadam na twardy beton co oznacza, że nikt mnie nie złapał i myślałam jak głupia, że naglę się pojawi. Wzdycham i siadam na zimny beton. Mam nadzieje, że nikt tego nie widział, próbowałam się robić to serio dyskretnie; zwłaszcza w środku miasta na pewno nikt nie zobaczył.
    Naglę ktoś łapie za moje barki i podnosi mnie do góry. Gdy chce już podziękować widzę Leóna. Wiedziałam, że będzie to głupie ale może jakoś mnie śledził, lub robił sobie ze mnie bekę gdy dzwoniłam po raz kolejny gdy ten miał wyłączony telefon.
      - Nic ci nie jest Violu?- Mówi zmartwiony, a ja uśmiecham się zwycięsko.
      - Znalazłam cię!- Krzyknęłam i mocno go objęłam. Najwyraźniej zdziwiony odwzajemnił uścisk. Czasem moje głupie pomysły wcale nie są takie głupie, co sprawia że teraz jest 1:0 dla Violetty. Bum! I kto jest najlepszy? Dokładnie tak, Violetta Castillo pokonała Leóna Verdasa.
      - Dlaczego tak nagle upadłaś?- Pyta gdy odrywamy się od siebie.- No i przepraszam, że tak zareagowałem, to twoja sprawa z kim się spotykasz.- Drapie się po karku. Najwyraźniej jest mu wstyd. Uśmiechnęłam się, czemu jak go widzę ciągle się uśmiecham. Dziwna jestem, nawet gdy mówi coś co mogłoby mnie rozzłościć, uśmiecham się. Co jest ze mną nie tak?
      - Wygrałam.- Szepnęłam mu do ucha a ten dziwnie się na mnie spojrzał przez co zarechotałam.- Dobra ze mnie aktorka.- Zaśmiałam się jeszcze głośniej a on zaczął mnie gilgotać. Po chwili opanowania się zaprowadził mnie do samochodu. Spojrzałam za okno i gdy tylko zobaczyłam, że León nie wsiada próbowałam wydostać się z samochodu. Gdy zorientowałam się, że to pułapka włączyłam muzykę i zaczęłam na całe gardło wydzierać się, śpiewając piosenkę. Zaczęłam wczuwać się w piosenkę przez co zamknęłam oczy i wyobrażałam sobie co tylko mogłam sobie wyobrazić. Od jednorożców po koziorożce.
    Cichy stukot w szybę oderwał mnie od śpiewania ulubionej piosenki i przerażona spojrzałam w szklane odbicie Leóna, który najwyraźniej nieźle się ze mnie śmiał, przez co moje poliki zmieniały kolor na czerwony. Przyłożył do szyby kartkę, na której chłopak napisał... Czesz wyjść czy będziesz urządzać koncert? Od razu wpadłam w furie śmiechu i rozejrzałam się czy nie ma jakiejś kartki. O dziwo leżała na miejscu Leóna; sama nie wiem czemu wcześniej tego nie widziałam.
    Złapałam za marker i przyłożyłam wiadomość do szyby. Wolałabym wyjść, ale jeżeli dla innych to przyjemność... Nie chce ich smucić, że koncert minie tak szybko. Chłopak zaśmiał się i zaczął coś pisać na kartce. No to koncertuj, ja ci nie przeszkadzam. Znów chwyciłam po kartkę i jak najszybciej napisałam kolejną wiadomość. Przecież żartuje, wypuść mnie León proszę! Wyłączyłam muzykę i spojrzałam na niego. Był uśmiechnięty, jak zawsze. Patrzyliśmy sobie w oczy i oboje lekko się uśmiechaliśmy. Naglę oderwał nas dźwięk otwierania drzwi samochodu. Drgnęłam się i otworzyłam drzwi. Walnęłam Verdasa w bark i pogroziłam mu palcem.
      - Auć.- Jęknął i udawał smutnego. Westchnęłam, a w świadomości lekko zarechotałam. León jest najlepszym przyjacielem jakiego poznałam. Mam nadzieje, że nikt ani nic tego nie zniszczy. Wiatr ujmował lekko moje włosy a ja coraz bardziej chciałam powiedzieć Leónowi o dzisiejszym zaproszeniu.
      - Musze ci coś powiedzieć.- Mruknęłam.- Idziemy na kawę?- Dodałam a chłopak przytaknął. Złączyłam nasze dłonie razem i gdy tylko to zobaczył uśmiechnęłam się do niego szeroko. Szliśmy w ciszy, wiatr był przyjemnie ciepły. Rozkoszowałam się chwilą, chwilą spędzoną we dwoje w ciszy. Ja i León w środku nieznanego mi miasta.
    Gdy tylko zobaczyłam Starbucksa puściłam rękę Leóna i poleciałam jak strzała do kawiarni. Słyszałam śmiech za moimi plecami a gdy chciałam już wejść Verdas szybko mnie wyprzedził i gdy tylko weszłam on już zamawiał nasze kawy. Zaśmiałam się i usiadłam na pierwszym lepszym miejscu przy oknie oglądając ludzi chodzących po uliczkach miasta. Po chwili naprzeciwko mnie siada chłopak i przygląda się mojej zamyślonej twarzy. Patrzymy sobie głęboko w oczy lecz niestety zawołano Leóna po odebranie kaw. Westchnęłam zrezygnowana i oglądałam sylwetkę chłopaka, który niósł nasze kawy.
      - To o czym chciałaś porozmawiać?- Zadaje pytanie, przed moją wypowiedzią. Uśmiecham się szeroko i wzdycham podekscytowana. León umrze jak dowie się, że idzie ze mną na imprezę do niejakiej Victorii Secret.
      - Dostałam zaproszenie od agencji.- León rozszerzył oczy i gdy otworzył usta, żeby najprawdopodobniej mi pogratulować, szybko mu przerwałam.- Od Victorii Secret. Chcą, żebym poszła na kasting na nową modelkę, ale to nie wszystko. Zapraszam cię też do towarzyszenie mi w imprezie poświęconą rocznicy tej agencji modelek.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Mam taką wenę, że już trzy rozdziały w przód napisałam.

Taka informacja xdd

I jak się podoba?

Dla mnie jest nawet ok. 

Mam tyle pomysłów... 

No to ja wam teraz zostawiam tylko go do oceniania.

(Jeżeli to widzisz skomentuj "kluski są dobre z rosołem" będę wdzięczna...)

Kocham was, Rosee.

(Proszę skomentuj ten rozdział jak czytasz nawet kropką
to bardzo mnie motywuje oraz uświadamia, że ktoś to czyta)

Kolejny rozdział?

14 komentarzy bez spamu 

i zajętych miejsc.